شـــــــاعران ســــــپید

این وبلاگ جهت آشنایی بیشتر افراد با شعر معاصر ایران ایجاد شده ... امید وارم مورد استفاده دوستان و کاربران عزیز قرار گرفته باشد

آرشیو

موضوع بندی


29 مرداد 1385
لوح گور
نه در رفتن حرکت بود نه در ماندن سکونی. شاخه ها را از ریشه جدایی نبود و باد سخن چین با برگ ها رازی چنان نگفت که بشاید. دوشیزه عشق من مادری بیگانه است و ستاره پر شتاب در گذرگاهی مایوس بر مداری جاودانه می گردد
00:16 \| ک.م \| اشعار احمد شاملو \| نظرات [1]


26 مرداد 1385
من و پاییز
تو هم، همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی ! تو بی برگی و منهم چون تو بی برگم چو می پیچد میان شاخه هایت هوی هوی باد ـ بگوشم از درختان های های گریه می آید مرا هم گریه میباید ـ مرا هم گریه میشاید کلاغی چون میان شاخه های خشک تو فریاد بردارد بخود گویم کلاغک در عزای باغ عریان تعزیت خوان است و در سوک بزرگ باغ، گریان است بهنگام غروب تلخ و دلگیرت ـ که انگشتان خشک نارون را دختر خورشید میبوسد و باغ زرد را بدرود میگوید ـ دود در خاطرم یادی سیه چون دود ـ بیاد آرم که: با « مادر » مرا وقتی وداع جاودانی بود و همراه نگاه ما ـ غمین اشک جدائی بود و رنج بوسه بدرود . تو هم، همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی ! دل هر گلبنت از سبزه و گلها تهی مانده ـ و دست بینوای شاخه هایت خالی از برگ است تنت در پنجه مرگ است مرا هم برگ و باری نیست ز هر عشقی تهی ماندم نگاهم در نگاه گرم یاری نیست. تو از این باد پائیزی دلت سرد است ـ و طفل برگها را پیش چشمت تیر باران میکند پائیز که از هر سو چو پولکهای زرد از شاخه میریزند تو میمانی و عریانی ـ تو میمانی و حیرانی . *** الا ای باغ پائیزی دل منهم دلی سرد است و طفل برگهای آرزویم را دست ناامیدی تیر باران میکند پائیز ولی پائیز من پائیز اندوه است ـ دلم لبریز اندوه است . چنان زرینه پولکهای تو کز جنبش هر باد میبارد ـ مرا برگ نشاط از شاخه میریزد نگاه جانپناهی نیست ـ که از لبهای من لبخند پیروزی بر انگیزد خطا گفتم، خطا گفتم تو کی همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی ؟! ترا در پی بهاری هست ـ امید برگ و باری هست همین فردا ـ رخت را مادر ابر بهاری گرم میشوید ـ نسیم باد نوروزی ـ تنت را در حریر یاس می پیچد ـ بهارین آفتاب ناز فروردین ـ بر اندامت لباس برگ میپوشد ـ هنرور زرگر اردیبهشت از نو ـ بر انگشت درختانت نگین غنچه میکارد ـ و پروانه، می شبنم ز جام لاله مینوشد ـ دوباره گل بهر سو میزند لبخند ـ و دست باغبان گلبوته ها را میدهد پیوند . در این هنگامه ها ابری بشوق این زناشودی ـ به بزم گل، تگرگ ریز، جای نقل میپاشد ـ و ابری سکه باران به بزم باغ میریزد درختان جشن می گیرند ز رنگارنگ گلها میشود بزمت چراغانی وزین شادی لبان غنچه ها در خنده میآید بهاری پشت سر داری ـ تو را دل شادمان باید الا ای باغ پائیزی ! غمت عزم سفر دارد همین فردا دلت شاد است ـ ز رنج بهمن و اسفند آزاد است تو را در پی بهاری هست امید برگ و باری هست ولی در من بهاری نیست امید برگ و باری نیست . تو را گر آفتاب بخت نوروزی لباس برگ میپوشد مرا هرگز امید آفتابی نیست دلم سرد است و در جان التهابی نیست تو را گر شادمانه میکند باران فروردین ـ مرا باران بغیر از دیده تر نیست . تو را گر مادر ابر بهاری هست ـ مرا نقشی ز مادر نیست . تو کی همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی ؟! تو بزمت میشود از تابش گلها چراغانی ولی در کلبه تاریک جان من ـ نشان از کور سوئی نیست نسیم آرزوئی نیست گل خوش رنگ و بوئی نیست اگر در خاطرم ابریست ابر گریه تلخست ـ که گلهای غمم را آبیاری میکن شبها اگر بر چهره ام لبخند می بینی مرا لبخند انده است بر لبها تو کی همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی ؟
00:26 \| ک.م \| اشعار مهدی سهیلی \| نظرات [1]


20 مرداد 1385
نیاز
وقتی که دیگر نبود ، من به بودنش نیازمند شدم. وقتی که دیگر رفت ، من در انتظار آمدنش نشستم. وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد ، من او را دوست داشتم. وقتی که او تمام کرد ، من شروع کردم . وقتی او تمام شد ، من آغاز شدم . و چه سخت است تنها متولد شدن ، مثل تنها زندگی کردن مثل تنها مردن ...
16:29 \| ک.م \| اشعار دکتر علی شریعتی \| نظرات [3]


20 مرداد 1385
زهر شیرین
ترا من زهر شیرین خوانم ای عشــــق ، که نامی خوشتر از اینت ندانم . وگر،هر لحظه، رنگی تازه گیری ، به غیر از زهر شیرینت نخوانم . تو زهری ، زهر گرم سینه سوزی ، تو شیرینی ، که شور هستی از تست. شراب جام خورشیدی ، که جان را نشات از تو ، غم از تو ، مستی از تست . به آسانی ، مرا از من ربودی درون کورۀ غم آزمودی دلت آخر به سر گردانیم سوخت نگاهم را به زیبائی گشودی بسی گفتند : دل از عشق بر گیر ! که : نیرنگ است و افسون است وجادوست ! ولی ما دل به او بستیم و دیدیم که او زهر است ، اما نوش داروست ! چه غم دارم که این زهر تب آلود ، تنم را در جدائی می گدازد از آن شادم که در هنگامه درد ، غمی شیرین دلم را می نوازد . اگر مرگم به نامردی نگیرد : مرا مهر تو در دل جاودانی است . وگر عمرم به ناکامی سر آید ؛ ترا دارم که ، مرگم زندگانی است .
16:29 \| ک.م \| اشعار فریدون مشیری \| نظرات [0]


19 مرداد 1385
آخرین جرعه این جام !
همه می پرسند : چیست در زمزمه ی مبهم آب ؟ چیست در همهمه ی دلکش برگ؟ چیست در بازی آن ابر سپید ، روی این آبی آرام بلند ، که تو را می برد اینگونه به ژرفای خیال؟ چیست در خلوت خاموش کبوتر ها ؟ چیست در کوشش بی حاصل موج؟ چیست در خنده ی جام ؟ که تو چندین ساعت ، مات و مبهوت به آن می نگری؟ نه به ابر ، نه به آب ، نه به برگ ، نه به این آبی آرام بلند ، نه به این خلوت خاموش کبوتر ها، نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام ، من به این جمله نمی اندیشم من ، مناجات درختان را ، هنگام سحر ، رقص عطر گل یخ را با باد ، نفس پاک شقایق را در سینه ی کوه ، صحبت چلچله ها را با صبح ، نبض پاینده ی هستی را در گندم زار ، گردش رنگ و طراوت را در گونه ی گل ، همه را می شنوم ، می بینم . من به این جمله نمی اندیشم ! به تو می اندیشم ای سراپا همه خوبی ، تک و تنها به تو می اندیشم . همه وقت ، همه جا ، من به هر حال که باشم به تو می اندیشم تو بدان این را ، تنها تو بدان ! تو بیا تو بمان با من ، تنها تو بمان ! جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب من فدای تو ، به جای همه گل ها تو بخند . اینک این من که به پای تو در افتادم باز ریسمانی کن از آن موی دراز ، تو بگیر ، تو ببند ! تو بخواه پاسخ چلچله ها را ، تو بگو ! قصه ی ابر هوا را ، تو بخوان ! تو بمان با من ، تنها تو بمان ! در دل ساغر هستی تو بجوش ! من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقی است ، آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش !
16:26 \| ک.م \| اشعار فریدون مشیری \| نظرات [2]


19 مرداد 1385
دیوار
زخم شب می شد کبود. در بیابانی که من بودم نه پر مرغی هوای صاف را می سود نه صدای پای من همچون دگر شب ها ضربه ای به ضربه می افزود. تا بسازم گرد خود دیواره ای سر سخت و پا بر جای، با خود آوردم ز راهی دور سنگ های سخت و سنگین را برهنه پای. ساختم دیوار سنگین بلندی تا بپوشاند از نگاهم هر چه می آید به چشمان پست و ببندد راه را بر حمله غولان که خیال رنگ هستی را به پیکرهایشان می بست. روز و شب ها رفت. من بجا ماندم در این سو، شسته دیگر دست از کارم. نه مرا حسرت به رگ ها می دوانید آرزویی خوش نه خیال رفته ها می داد آزارم. لیک پندارم، پس دیوار نقش های تیره می انگیخت و به رنگ دود طرح ها از اهرمن می ریخت. تا شبی مانند شب های دگر خاموش بی صدا از پا درآمد پیکردیوار: حسرتی با حیرتی آمیخت.
08:28 \| ک.م \| اشعار سهراب سپهری \| نظرات [0]


18 مرداد 1385
خود شکن
این مرد خود پرست این دیو، این رها شده از بند مست مست استاده روبه روی من و خیره در منست گفتم به خویشتن آیا توان رستنم از این نگاه هست ؟ مشتی زدم به سینه او، ناگهان دریغ آئینه تمام قد روبه رو شکست .
11:45 \| ک.م \| اشعار حمید مصدق \| نظرات [0]


17 مرداد 1385
طلوع محمد
زمین و آسمان " مکه " آن شب نورباران بود و موج عطر گل در پرنیان باد می پیچید - امید زندگی در جان موجودات می جوشید - هوا آغشته با عطر شفا بخش بهاران بود شبی مرموز و رویایی - به شهر " مکه " مهد پاکجانان دختر مهتاب می خندید شبانگه ساحت " ام القری " در خواب می خندید ز باغ آسمان نیلگون صاف و مهتابی - دمادم بس ستاره می شکفت و آسمان پولک نشان می شد صدای حمد و تهلیل شباویزان خوش آهنگ - به سوی کهکشان میشد. دل سیاره ها در آسمان حال تپیدن داشت - و دست باغبان آفرینش در چنان حالت - سر " گل آفریدن " داشت. شب جهل و ستمکاری - به امید طلوع بامدادی بود. سراسر دستگاه آفرینش اضطرابی داشت و نبض کائنات از انتظاری دم به دم می زد همه سیاره ها در گوش هم آهسته می گفتند که: امشب نیمه شب خورشید می تابد ز شرق آفرینش اختر امید می تابد در آن حال " آمنه " در عالم سرگشتگی می دید: به بام خانه اش بس آبشار نور می بارد و هر دم یک ستاره در سرایش می چکد رنگین و نورانی و زین قدرت نمایی ها نصیب او - شگفتی بود و حیرانی در آن دم مرغکی را دید با پرهای یاقوتی و منقاری زمردفام که سویش پر کشید از بام - و در صحن سرا پر زد و پرهای پرندین ره به پهلوی زن دردآشنا سائید به ناگه درد او آرام شد، آرام به کوته لحظه ای گرداند سر را " آمنه " با هاله امید تنش نیرو گرفت و در دلش نور خدا تابید چو دید آن حاصل کون و مکان و لطف سرمد را - دو چشمش برق زد تا دید رخشان چهر " احمد " را - شنید از هر کران عطر دلاویز محمد را سپس بشنید این گفتار وحی آمیز: - الا، " ای آمنه " ای مادر پیغمبر خاتم! سرایت خانه ی توحید ما باد و مشید باد سعادت همره جان تو و جان " محمد " باد بدو بخشیده ایم ای " آمنه " ای مادر تقوا! صدای دلکش " داوود " و حب " دانیال" و عصمت " یحیی " به فرزند تو بخشیدیم کردار" خلیل " و قول " اسماعیل " و حسن چهره ی " یوسف " شکیب " موسی عمران " و زهد و عفت " عیسی " بدو دادیم: خلق " آدم " و نیروی " نوح " و طاعت " یونس " وقار و صولت " الیاس " و صبر بی حد " ایوب " بود فرزند تو یکتا - بود دلبند تو محبوب - سراسر پاک - سراپا خوب. دو گوش " آمنه " بر وحی ذات پاک سرمد بود دو چشم " آمنه " در چشم رخشان " محمد " بود - که ناگه دید روی دخترانی آسمانی را - به دست این یکی ابریق سیمین در کف آن‌ دیگری ‌طشت ‌زمرد بود دگر حوری، پرندی چون گل مهتاب در کف داشت " محمد " را چو مروارید غلتان شستشو دادند به نام پاک یزدان بوسه ها بر روی او دادند سپس از آستین کردند بیرون " دست قدرت " را - زدند از سوی درگاه خداوندی - میان شانه های حضرتش " مهر نبوت " را سپس در پرنیانی نقره گون، آرام پیچیدند وز آنجا " آسمان دختران " بر " عرش " کوچیدند. همان شب قصه پردازان ایرانی خبر دادند: که آمد تکسواری در " مدائن " سوی " نوشروان " و گفت: ای پادشه " آتشکده ی آذرگشسب " ما - که صدها سال روشن بود - هم امشب ناگهان خاموش شد، خاموش به " یثرب " یک " یهودی " بر فراز قلعه ای فریاد را سرداد: که امشب اختری تابنده پیدا شد و این نجم درخشان اختر فرزند " عبدالله " - نوین پیغمبر پاک خداوندست و انسانی کرامندست کی مرد عرب اما بیابانگرد و صحرائی قدم بگذاشت در " ام القری " وین شعر را برخواند: " که ای یاران مگر دیشب بخواب مرگ پیوستید؟ چه کس دید از شما آن روشنان آسمانی را؟ که دید از " مکیان ‌" آن ماهتاب پرنیانی را زمین و آسمان " مکه " دیشب نورباران بود هوا ‎آغشته به عطر شفا بخش بهاران بود بیابان بود و تنهایی و من دیدم که از هر سو ستاره در زمین ما فرود آمد به چشم خویش دیدم ماه را از جای خود کندند ز هر سو در بیابان عطر مشگ و بوی عود آمد. بیابان بود و من، اما چه مهتاب دلارائی! بیابان بود و من، اما چه اخترهای زیبائی! بیابان، رازها دارد ولی در شهر، آن اسرار، پیدا نیست بیابان، نقش ها دارد که در شهر آشکارا نیست کجا بودید ای یاران؟! که دیشب آسمانیها زمین " مکه " را کردند گلباران ولی گل نه، ستاره بود جای گل زمین و آسمان " مکه " دیشب نورباران بود هوا آغشته با عطر شفابخش بهاران بود به شعر آن عرب، مردم همه حالی عجب دیدند به آهنگ عرب این شعر را خواندند و رقصیدند: که ای یاران مگر دیشب به خواب مرگ پیوستید؟ چه کس دید از شما آن روشنان آسمانی را؟ که دید از " مکیان " آن ماهتاب پرنیانی را بیابان بود و تنهایی و من دیدم که از هر سو ستاره در زمین ما فرود آمد به چشم خویش دیدم ماه را از جای خود کندند زهر سو در بیابان عطر مشگ و بوی عود آمد بیابان بود و من، اما چه مهتاب دلارائی! بیابان بود ومن، اما چه اخترهای زیبائی! بیابان رازها دارد ولی در شهر، آن اسرار، پیدا نیست بیابان، نقش ها دارد که در شهر آشکارا نیست کجا بودید ای یاران؟! که دیشب آسمانیها زمین " مکه " را کردند گلباران ولی گل نه، ستاره بود جای گل زمین و آسمان " مکه " دیشب نورباران بود هوا آغشته با عطر شفابخش بهاران بود روانت شادمان بادا! کجایی ای عرب ای ساربان پیر صحرایی؟! کجایی ای بیابانگرد روشن رای بطحایی؟! که اینک بر فراز چ�