در غریو ِ سنگین ِ ماشینها و اختلاط ِ اذان و جاز
آواز ِ قُمری ِ کوچکی را
شنیدم،
چنان که از پس ِ پردهیی آمیزهی ابر و دود
تابش ِ تکستارهیی.
آنجا که گنهکاران
با میراث ِ کمرشکن ِ معصومیت ِ خویش
| بر درگاه ِ بلند |
||
| پیشانی ِ درد |
||
| بر آستانه مینهند و | ||
| باران ِ بیحاصل ِ اشک |
|
| بر خاک، |
و رهایی و رستگاری را
|
از چارسوی ِ بسیط ِ زمین |
|
| پایدرزنجیر و گمکردهراه میآیند، |
گوش بر هیبت ِ توفانی ِ فریادهای ِ نیاز و اذکار ِ بیسخاوت بسته
|
دو قُمری |
||
| بر کنگرهی سرد |
||
| دانه در دهان ِ یکدیگر میگذارند | ||
| و عشق |
||
| بر گرد ِ ایشان |
||
| حصاری دیگر است. | ||
احمد شاملو