ما فریاد میزدیم: «چراغ! چراغ!»
و ایشان درنمییافتند.
سیاهی چشم ِشان
|
سپیدی کدری بود اسفنجوار |
||
| شکافته |
||
| لایهبر لایهبر | ||
شباهت برده از جسمیّت ِ مغزشان.
گناهیشان نبود:
از جَهنَمی دیگر بودند.
احمد شاملو